O sistema está composto por unha cámara 3D e un pequeno ordenador que se colgan do pescozo do usuario, un cinto con cinco motores de vibración situados na metade frontal e separados pola mesma distancia un doutro, e unha liña de braille que se coloca na cadeira.
Desta forma, o usuario non ten que utilizar auriculares, o que deixa libre o sentido do oído para utilizar outros dispositivos ou para outras necesidades. Ademais, o MIT subliña que este modelo é compatible co uso de bastóns.
A clave deste sistema está nos algoritmos deseñados polos investigadores do MIT para identificar superficies e a súa orientación utilizando a cámara 3D. Así, cando o usuario se achegase a unha superficie, os motores do cinto vibran na dirección na que se atopa o obstáculo.
Ademais, o sistema axuda ás persoas cegas a atopar un asento baleiro, para iso a cámara atopa primeiro unha superficie e logo comproba que non estea xa ocupada.
Estes motores de vibración no cinto poden variar a súa frecuencia, intensidade e duración, de maneira que lanzan distintos sinais aos usuarios. Por exemplo, se aumenta a frecuencia e a intensidade das vibracións significa que o usuario se achega a un obstáculo nesa dirección.
Pero, se o usuario activa o modo de atopar unha cadeira vacante, unha dobre vibración indícalle a dirección na que se atopa ese asento.
Ademais das vibracións, o usuario pódese servir da liña de braille para advertir obstáculos ou para atopar cadeiras baleiras. Se, por exemplo, hai unha mesa preto, a liña escribirá unha ‘t' (de Table'). ‘Agora ben, a dirección na que apareza o símbolo ‘t' na liña de braille marcará onde está a mesa, mentres que a columna na que salga o símbolo establecerá a distancia.
O MIT apunta que nas probas que se levaron a cabo, este sistema reduce os contactos das persoas cegas con obxectos que non sexan cadeiras nun 80%, e os golpes cos bastóns a outras persoas andando nun corredor nun 86%.
Rexístrate como:
