A utilización destas novas maneiras de comunicar está tan estendida -2.500 millóns de usuarios a nivel mundial actualmente e 3.600 millóns proxectados en 2018- que deben formar parte da estratexia das operacións humanitarias, segundo a primeira investigación que se realiza a este respecto.
As aplicacións de mensaxería son numerosas, aínda que a maioría delas tende a dominar nun grupo de países.
WhatsApp e o servizo de mensaxería de Facebook son os máis universais, con usuarios en todas as rexións do mundo e en distintas categorías de público.
A seguridade é un factor fundamental á hora de elixir unha aplicación de mensaxería e por esta razón moitas delas son utilizadas nun número limitado de países onde os cidadáns temen a vixilancia dos aparellos de seguridade.
A aplicación Telegram, lanzada en 2013, foi a primeira que ofreceu encriptado de extremo a extremo, o que significa que o contido da mensaxe só pode ser visto polo remitente e o receptor da mensaxe, e non pode ser desencriptado nin sequera pola compañía.
Isto explica que sexa unha aplicación amplamente utilizada en países que reprimen a disidencia e en 2016 superou os cen millóns de usuarios activos.
Viber emulou logo os parámetros de seguridade que ofrecía Telegram, segundo menciona o informe do CICR.
Con todo, son Whatsapp e a mensaxería de Facebook as máis utilizadas, con 1.000 millóns de usuarios cada unha, seguidas de Wechat (800 millóns), Skype (300 millóns), Viber (250), Snapchat (250 millóns) e Line (218 millóns).
Despois dun desastre natural, as aplicacións de mensaxería serven esencialmente para contactar familiares e amigos, ter información precisa sobre a situación e transmitir as necesidades máis urxentes.
Con respecto aos recursos necesarios para ter un teléfono con conexión a internet, o estudo indica que grupos como os refuxiados sirios consideran que o pago para acceder a internet é prioritario.
Así mesmo, estiman que o custo de utilizar as aplicacións de mensaxería é menor con respecto ás tradicionais mensaxes de texto.
O CICR, que colaborou para esta investigación coa Axencia de Nacións Unidas para os Refuxiados e a Oficina de Axuda Humanitaria da ONU, entre outras entidades, sinalou que algunhas organizacións provén acceso gratuítos a redes Wi-Fi en campamentos cun gran número de refuxiados.
Noutros casos, ofrécense paquetes de datos a prezos reducidos, indica o informe.
Entre os usos que os refuxiados en xeral dan ás aplicacións de mensaxería están a procura de información sobre o país ao que se dirixen, a verificación de rumores sobre o que sucede nas rutas que pensan seguir e o acceso a servizos de rescate durante a súa travesía.
Algúns sérvense delas para contactar aos traficantes, así como para comunicar ás súas familias sobre a súa situación.
Rexístrate como:
