As impresoras 3D usan unha ampla gama de materiais para producir unha enorme cantidade de obxectos das máis diversas aplicacións. Existen impresoras de todos os prezos, pero estes son cada vez máis accesibles, polo que xa hai moitísimas en todo o mundo e úsanse a nivel empresarial e particular.

Unha rede con fins filantrópicos

Enabling the future, máis coñecida como e-nable, é unha asociación sen fins de lucro que xurdiu en 2013 do traballo conxunto de dúas persoas que só se coñecían a través de Internet, un fabricante estadounidense de utilería e un carpinteiro surafricano, cun obxectivo común: obter unha prótese para un pequeno.

Tras alcanzar o seu obxectivo, puxéronse ao choio, co fin de conseguir o apoio de máis persoas e e-nable é hoxe un movemento mundial que reúne a terapeutas ocupacionais, entusiastas da impresión en 3D, artistas, enxeñeiros, estudantes, profesores universitarios, deseñadores, pais, familias, mestres e moitos máis.

A idea é crear, innovar, redeseñar, para finalmente dar unha "Man amiga" a aqueles que a necesitan e fano de varias maneiras: desde axudar a imprimir pezas para eles, crearlles un dispositivo especialmente adaptado ás necesidades de cada neno ou simplemente guialos a medida que eles mesmos constrúen a súa propia man.

As mans están deseñadas para os nenos que teñen unha boneca e unha palma como resultado da axenesia (falta de desenvolvemento) dos dedos ou de parte da man no ventre materno, un mal que afecta a moitas persoas en todo o mundo. A man artificial é capaz de coller obxectos cando o seu dono dobra a boneca, non necesita cirurxía pois cálzase sen problemas, sostense mediante tiras de velcro e non é en realidade unha prótese, senón unha man mecánica que lles permitirá a estes nenos facer unha cantidade de cousas que lle estaban vedadas pola súa malformación.

Os integrantes de e-nable que proveñen de todos os sectores e dos máis recónditos recunchos do planeta, autodefínense da seguinte maneira: somos unha rede mundial de voluntarios apaixonados que utilizamos a impresión 3D para dar ao mundo "unha man amiga". Xa o lograron en máis de 1500 oportunidades.

Unha man para Max

Maxence vive na localidade de Cessieu, ten 6 anos e naceu sen a súa man dereita. Os seus pais non puideron custearlle unha prótese debido aos seus altos custos e o neno medrou aprendendo instintivamente como facer fronte á vida cunha soa man.

Pero o novo dispositivo vai abrir un mundo de oportunidades para o pequeno. A súa nova man ten exactamente as cores que el elixiu, está feita de plástico e permitiralle andar en bicicleta e coller obxectos con firmeza; aínda que non pode realizar tarefas máis difíciles (como atarse os zapatos) é sen dúbidas, un cambio positivo na vida de Maxence.

Thierry Oquidam é un empresario francés que está a promover o movemento de e-nable en Francia e que comenta que un dos aspectos máis positivos da man de Maxence, é que non require unha patente polo que os custos de produción son realmente moi accesibles, de feito a do pequeno saíu uns 50 euros e as máis complicadas non exceden os 200.

A medida que os nenos medran e necesitan un cambio de man que se adapte ás súas novas medidas, é posible fabricalas con rapidez e de forma sinxela e barata, así como se sofre un contratempo e rompe ou se necesita unha modificación especial.

Oquidam, con cuxa impresora (unha Prusa i3 que lle custou 500 euros) fabricouse a man de Max, dixo que outro dos beneficios é que os dispositivos son fabricados con sinxeleza, que se poden facer en case calquera combinación de cores imaxinables, polo que teñen un aspecto "divertido" que atraerá aos nenos máis que os dispositivos protésicos tradicionais.

Ao ser a de Maxence a primeira man que se fabricou para un neno francés, os medios de comunicación do país veciño interesáronse vivamente no caso e viaxaron até o domicilio do neno para coñecer de primeira man a reacción do pequeno e a súa familia.

Virginia, a nai de Maxence, visiblemente emocionada, explicou que o seu fillo agora tería unha man de súper heroe, cunha M de 'súper Max' e que lle facía moita ilusión levala á escola e mostrarlla aos seus amigos.

O pequeno de 6 anos, algo intimidado pola afluencia dos xornalistas, o infrecuente movemento de xente na pequena localidade e o seu involuntario protagonismo, limitouse a mostrar orgulloso a súa nova man e comentou simplemente: 'vou xogar'.