Este avance, realizado no marco do proxecto científico Therapist, propón un método terapéutico dinamizado por un robot que parece un xoguete para evitar así que a desmotivación impida a recuperación dos menores. Máis dun cento de nenos xa avaliaron as capacidades sociais do robot, e algúns nenos con problemas motrices probaron esta terapia.

Tanto eles como os seus pais e o persoal médico que os atende sinalaron que é unha dinámica máis divertida e atractiva e que o robot é unha excelente ferramenta para mellorar a adhesión ao tratamento de rehabilitación e a súa avaliación, segundo se recolle no artigo publicado recentemente na Revista Iberoamericana de Automática e Informática Industrial sobre este avance.

Neste proceso de investigación, no que participan a UC3M, a Universidade de Málaga, a Universidade de Estremadura e o Hospital Universitario Virxe do Rocío de Sevilla, conseguiuse converter ao robot humanoide NAO, de 58 centímetros de alto e pouco máis de catro quilos de peso, nunha especie de terapeuta persoal.

Así o asegura o responsable do proxecto dentro do grupo de investigación en Planificación e Aprendizaxe (PLG) do departamento de Informática da UC3M, Fernando Fernández Rebollo, quen explica que a idea é crear 'un robot que non pareza un robot, que dea a sensación ao neno de que está vivo, e que interactúa socialmente con el'.

O obxectivo adicional do proxecto é colaborar cos servizos médicos de rehabilitación dos hospitais na definición de terapias nas que esta ferramenta teña cabida. En ningún momento do proceso existe contacto físico entre o robot e o neno nin risco para o menor; aseguran os científicos.

Vantaxes do sistema

'O principal beneficio é que os nenos ven ao robot como un amigo, gústalles xogar con el e desinhíbense', asegura un dos investigadores do grupo PLG José Carlos Puído.  Así o viviron pacientes da área de pediatría do Hospital Universitario Virxe do Rocío, que responderon afirmativamente ao 'Queres xogar comigo?' co que este terapeuta robótico comeza as sesións.

Tras esta cuestión, o robot indica os exercicios de rehabilitación (secuencia de posturas que o neno debe imitar) e reprodúceos grazas ao seu corpo articulado. No caso de que o neno non realice as posturas de forma correcta, o robot indícallo de forma visual, mediante a cor dos seus ollos, e grazas á súa voz e á súa expresión corporal, móstralle como facelo.

O traballo da UC3M está centrado na planificación de tarefas e a aprendizaxe automática, algo que permite 'dar ao robot a capacidade de decidir que accións quere executar en cada momento', explica Fernández Rebollo, así como 'adaptarse ás características do paciente e a sesión de rehabilitación que se está executando'; Tamén sinala que esta 'arquitectura de control', denominada Robocog, pode aplicarse a outros robots terapeutas como Ursus, no que actualmente está a traballar a Universidade de Estremadura dentro deste consorcio.

Ademais, estes fisioterapeutas robóticos afinarán o seu comportamento grazas aos algoritmos que está a investigar a Universidade de Málaga que, como sinala outro dos investigadores do PLG da UC3M que traballa neste proxecto, José Carlos González, permiten recoñecer grazas a unha cámara os xestos do neno e determinar cando está a sorrir, cando se enfada ou cando lle está custando facer o exercicio.

Este terapeuta robótico poderá ser unha realidade no medicamento español e mesmo podería dinamizar dentro duns anos os procesos de rehabilitación de nenos con patoloxías como a parálise cerebral. Polo momento, os investigadores sinalan que fai falta definir as métricas para avaliar correctamente o grao de éxito da nova terapia de rehabilitación e o grao de interacción co paciente ao que pode chegar este robot fisioterapeuta, así como cal pode ser a súa achega na avaliación e monitorización das terapias.