En Xapón, o país coa poboación máis lonxeva do mundo, numerosas empresas apostan por crear robots para paliar a sensación de illamento dos maiores que viven sós. O último chegado ao mercado nipón é Smiby, un bebé ávido de mimos que demanda constantemente a atención do seu veterano "proxenitor". O robótico bebé, que mide 44 centímetros de longo, pesa 1,2 quilos e está feito de plástico e silicio, está especialmente deseñado para reaccionar cando os seus "pais" o arrolan, grazas a un sensor.

Vestido cun mono branco aterciopelado coroado cun cordón rosa e dous suaves pompóns, Smiby está programado para rir cando o collen e sonrosar as súas fazulas cando está contento. Se se balancea con violencia ou se deixa demasiado tempo só, o pequeno romperá a chorar cal fillo, tornando os seus negros ollos en cor azul a modo de bágoas. Pero non hai que angustiarse. Se tras un longo período de tempo ninguén acode a atendelo, este bebé robótico dórmese só.

A idea para crear a este neonato autómata xurdiu do profesor da Universidade Chukyo de Nagoya (centro) Masayoshi Kanoh, quen explica así a Efe a súa funcionalidade: "Desenvolvemos un robot que non sabe facer nada, para ofrecerlles aos maiores un ambiente no que teñan un obxectivo vital, porque teñen que coidar ao seu robot".

O proxecto comezou en 2008, pero non foi até 2010 cando Kanoh comezou a colaborar coa empresa Togo Seisakusyo, xunto á que desenvolveu a Smiby. O robot, que se puxo á venda en Xapón a finais deste mes a un prezo de 68 mil yenes (uns 573 dólares), é capaz de emitir 500 tipos de voces e sons dependendo da situación, reproducindo sons de nenos dun ano que os desarrolladores gravaron durante seis meses. Kanoh asegura que aqueles que o probaron experimentan unha "sensación de agarimo", e que a súa expresión e forma, ademais da súa voz, "reláxaos".

Outros robots para maiores

Smiby non é o primeiro robot creado expresamente para a terceira idade polos nipóns, que contan xa coa sociedade máis envellecida do mundo, con case de 33 millóns de persoas maiores de 65 anos, máis da cuarta parte da súa poboación. O máis coñecido é Paro, un robot en forma de cría de foca arpa desenvolvido polo Instituto Nacional de Ciencia Industrial Avanzada e de Tecnoloxía nipón, cuxas bondades terapéuticas chegaron a ser recoñecidas no Libro Guiness das marcas en 2008, ano no que se o cualificou como o robot máis terapéutico do mundo. Paro mide 57 centímetros, está cuberto por pel artificial e compórtase de maneira cariñosa cando se lle acariña. Ademais, diversos test demostraron os seus poderes curativos en persoas de avanzada idade, como a redución da tensión e da depresión.

Doutra banda está Tocco, un robot-peluche con forma de oso panda, que a Universidade de Waseda, en Tokio, creou para asistir a quen necesitan facer exercicios de locomoción ou rehabilitación. Os seus creadores afirman que para as persoas anciás é máis entretido facer os exercicios a través dun boneco deste tipo.

O incremento da lonxevidade é unha tendencia global que presenta novos retos para aqueles inmersos no desenvolvemento de tecnoloxías que favorezan a independencia e ofreza unha boa calidade de vida para a terceira idade.

Existen outros investigadores, á parte dos xaponeses, que apostaron polo emprego da robótica neste sector. É o caso de científicos de universidades de Michigan e Pittsburgh, en Estados Unidos, cuxas investigacións tiveron como froito a Pearl, un robot móbil deseñado para asistir aos anciáns. O proxecto comezou en 1998, e aínda hoxe os seus creadores continúan implementándolo para facelo máis amigable e "humano", para dotar aqueles que superaron a barreira dos 65 anos de compañía e unha vida mellor