Florida Replay creou Ian´s Eyes un videoxogo que examina a lealdade dun can que está disposto a protexer ao seu mozo amigo por encima de todo. Algúns estudos aseguran que as mascotas só quedan coas persoas porque lles ofrecen comida e un lugar quentiño onde vivir, pero desde Florida Replay están convencidos de que eses lazos van máis aló. Por iso desenvolveron Ian's Eyes, o primeiro survival horror en terceira persoa que che permite sentir o medo de perder ao teu mellor amigo como un can de verdade. De ti depende que o pequeno Ian saia con vida do seu novo colexio e descubra que lles pasou aos seus compañeiros de clase antes de que eles vos descubran primeiro.

Diario Responsable falou con María Tatay Sanzsegundo, a produtora do equipo de desenvolvemento de Ian´s Eyes, para que conte máis en detalle as reviravoltas deste videoxogo que aposta pola normalización da discapacidade.

Diario Responsable.- Este proxecto aúna innovación tecnolóxica con innovación social. Podería contarnos o máis relevante que este videoxogo achega en cada un destes dous ámbitos?

M.Tatay Sanzsegundo.- Un dos puntos fortes de Ian's Eyes é que foxe dos estereotipos dos videoxogos. O noso protagonista non é ningún soldado espacial cun manexo das armas incrible ou un áxil membro dunha sociedade secreta, é o can guía dun neno cego que quere, por encima de todo, pór a salvo ao seu mellor amigo. Ao crear Ian's Eyes, sempre quixemos mostrarlle ao xogador que unha historia real nunha situación tan extrema como a que expomos no videoxogo pode exporlle os mesmos retos que calquera outro videoxogo. Seica nunha apocalipse zombi non habería persoas en cadeiras de rodas ou cegas? Seica non tratarían de sobrevivir como calquera de nós? E no caso dos cegos, seica os seus cans lazarillos non saberían apreciar a situación de perigo e defenderían aos seus donos? Esas son as preguntas que Ian's Eyes busca responder, e non atopamos mellor maneira para plasmalas que a través do rei do entretemento do século XXI, os videoxogos.

d_r.- Ian´s Eyes examina a lealdade dun can que está disposto a protexer ao seu mellor amigo, unha persoa cega, por encima de todo. Por que estes tipos de personaxes non son máis recorrentes nos videoxogos?

M.T.S.- Quizá a ninguén se lle ocorreu antes ou quizá se pense que un videoxogo cuns protagonistas e unha historia como a nosa non pode ser divertido ou terrorífico. O certo é que, para o xénero survival horror, a idea encaixábanos totalmente, Ian's Eyes sácalle todo o mollo a unha situación onde o protagonista está indefenso ante o perigo. Outros títulos que xa apostaron por presentar este tipo de experiencia cultivaron un éxito enorme, como Among the Sleep, que todo o seu gameplay baséase na perspectiva dun bebé: todo o que lle rodea é enorme e calquera sombra podería xurdir nos pesadelos da nosa infancia. Se eles o conseguiron, por que Ian's Eyes non pode conseguilo?

d_r.- Con este xogo poténciase a normalización das persoas con discapacidade. Podería contarnos como foi o proceso de documentación para chegar a crear un personaxe con discapacidade?

M.T.S.- En Ian's Eyes, a idea do neno discapacitado xurdiu a raíz do can. A idea orixinaria foi un neno co seu can, onde o can non tiña maior protagonismo, só nalgunha misión secundaria. Entón, todo cambiou cando o can se transformou no protagonista. Cando quixemos integrar ao pequeno Ian na historia, simplemente, xurdiu da forma máis natural e espontánea. A partir de aí empezou o proceso de documentación. Unha parte clave no proceso de documentación foi pór en práctica e experimentar, nas nosas propias carnes, situacións similares que ben podían pasarlle aos nosos personaxes. Para iso, algúns de nós adoptamos o papel de "invidente" e tivémonos que deixarnos guiar por outros dos nosos compañeiros, que exerceron de North. Esta experiencia de usuario axudounos a comprender moito mellor a experiencia de usuario dun invidente nun lugar descoñecido e a confianza que debe depositar no seu compañeiro canino. Démonos conta o dependentes que somos da vista e de todo o proceso de adaptación ao que debe enfrontarse o cego día a día.

d_r.- Con este videoxogo parece tamén que se tenta impulsar a figura do can guía. Como de importantes son estes cans para a vida de persoas como Ian?

M.T.S.- O máis importante é que, erroneamente pensamos en que entre ambos existe unha relación de dependencia, sobre todo por parte da persoa cega co can guía. No entanto, tras charlar con David Casinos, paralímpico de ouro, co que tivemos a sorte de entrevistarnos na fase final do desenvolvemento do videoxogo, démonos conta que non é así. De feito, sempre se fala dunha "unidade" cando o can guía acompaña ao seu dono. Son un. O can convértese nunha prolongación do corpo do cego e marca o espazo seguro polo que se pode mover. O propio David Casinos díxonos unha frase que resume perfectamente a relación de complicidade que existe entre un can guía e o seu dono: "Co meu can vexo. O día que non o teña comigo, volverei ser cego de verdade."

d_r.-  E que lle pareceu a David Casinos Ian's Eyes?

M.T.S.- Tivemos a sorte de que David Casinos nos asesorase durante a fase final do desenvolvemento do videoxogo. Foi un testemuño valiosísimo, xa que o propio David Casinos tamén ten unha cadela guía. En todo momento, David mostrouse aberto a colaborar connosco e non tivo ningún reparo en contarnos como é a convivencia día a día cun can guía. Aprendemos moitísimas cousas moi curiosas, por exemplo, que os cans guía sempre van á esquerda da persoa invidente, que non poden comer mentres están de servizo ou que só ladran cando non ven ao seu dono. Coñecer con todo luxo de detalles esa experiencia foi fantástico e moi enriquecedor para o noso videoxogo e tentamos ser o máis fiel posible. Cremos (e esperamos) que el estea tan ilusionado e orgulloso do xogo como o estamos nós.

d_r.- Que función desenvolve en todo o videoxogo o braille (sistema de lectura e escritura táctil)?

M.T.S.- O coñecemento do braille por parte de Ian é fundamental para o desenvolvemento da historia. Do mesmo xeito que con North, o can guía, todos os quebracabezas están ideados para que un can guía e a persoa invidente que lle acompaña fosen capaces de resolvelos con éxito e escapar con vida. Non queremos desvelar moitos máis misterios do videoxogo, pero si podemos afirmar que Ian terá que ler máis dun enigma se queren atopar a maneira de saír con vida do colexio.

d_r.- Pensaron en destinar algunha parte dos beneficios que obteñan a algunha fundación que arroupe ás persoas con discapacidade?

M.T.S.- Nestes momentos aínda non valoramos que o xogo poida conseguir beneficios, pero non descartamos a posibilidade de facelo se os conseguísemos.

d_r.- Falemos un pouco máis sobre o xogo, como conseguiron contarlle a historia ao xogador a través de Ian?

M.T.S.- Transmitirlle a historia ao xogador a través da información que percibe un can guía e un neno invidente non foi fácil. Para que fose o máis crible posible, o xogador decátase da historia a través dos soliloquios que Ian mantén en voz alta ou cada vez que se dirixe ao seu can. Con todo, a verdadeira dificultade residía en presentarlle a información a Ian dunha maneira crible. Para iso, recorremos a mapas accesibles polo colexio, letreiros en brailles nos quebracabezas ou, o apuntamento máis ochentero, radiocasetes espallados polas aulas cos testemuños que Ian poderá escoitar no reprodutor escondido no colexio, que pena que se deixou o walkman nacasa!

d_r.- Por último, xa que defendestes sempre a normalidade da situación, cal é o nivel de violencia propio de calquera survival horror que presenta Ian's Eyes?

M.T.S.- Do mesmo xeito que coa elección do noso personaxe principal, Ian's Eyes tamén rompe cos tópicos do survival horror. De feito, Ian en ningún momento morre, senón que o medo apodérase del e sae fuxindo presa do pánico. O horror non é evidente, non hai nin sangue nin violencia explícita e, a pesar diso, xera a mesma ansiedade e sensación de perigo que che xera calquera outro videoxogo de terror. Ian's Eyes ponche os pelos de punta ao máis puro estilo do Resplandor, fuxindo da violencia e o gore típico destes videoxogos.