
Usando un sistema de telepresencia desenvolvido na Escola Politécnica Federal de Lausana (Suíza), 19 persoas -incluíndo nove tetrapléxicos- foron capaces de controlar de forma remota un robot situado nun dos laboratorios universitarios. Trátase dun proxecto de investigación de varios anos que ten como obxectivo dar unha certa independencia a persoas paralizadas. A tecnoloxía demostrou que funciona ben e é fácil de usar, di a nota de prensa da universidade.
Un equipo de investigadores da Cátedra Fundación Defitech Interfaz Cerebro-Máquina (CNBI), encabezada polo español José del R. Millán, estivo traballando nun novo enfoque cerebro-máquina, coa idea de controlar de forma remota un robot desde casa co pensamento. A investigación, na que participaron 19 persoas situadas en diferentes países, produciu excelentes resultados, tanto en termos humanos e técnicos. As conclusións discútense na edición especial de Proceedings of the IEEE, dedicada ás interfaces cerebro-máquina.
19 PERSOAS PROBADAS
Nove persoas con discapacidade e dez persoas sas de Italia, Alemaña e Suíza participaron na tarefa de pilotar un robot cos seus pensamentos. Durante varias semanas, colocouse a cada un dos participantes un chapeu con eléctrodos capaz de analizar os seus sinais cerebrais.
A continuación, os participantes instruíron o robot para moverse, transmitindo as súas instrucións en tempo real a través de Internet desde o seu país de orixe. Grazas á súa cámara de vídeo, pantalla e rodas, o robot, que se atopaba nun laboratorio EPFL, foi capaz de filmarse a si mesmo mentres se movía, á vez que mostraba a cara do piloto remoto a través de Skype. A persoa aos mandos, coma se se movese en lugar do robot, era capaz de interactuar co que se ía atopando o robot. "Cada un dos 9 suxeitos con discapacidade lograron controlar a distancia o robot con facilidade despois de menos de 10 días de adestramento", di o profesor Millán.
CONTROL COMPARTIDO
A interfaz cerebro-máquina desenvolvida polos investigadores vai máis aló. O robot é capaz de evitar os obstáculos en por si, mesmo cando non llo di o seu controlador. Para evitar cansarse demasiado, o piloto tamén pode tomarse un descanso de dar indicacións. Se non recibe máis indicacións, o robot seguirá polo camiño indicado ata que reciba a orde de deterse. Desta maneira, o control sobre o robot compártese entre o humano e o computador, o que permite ao piloto descansar mentres se navega.
Ademais, as probas non revelaron ningunha diferenza na capacidade de pilotaxe entre suxeitos sans e discapacitados. Na segunda parte das probas, pediuse ás persoas discapacitadas con mobilidade residual pilotar o robot cos movementos que seguían sendo capaces de facer, por exemplo, pulsando coa cabeza en botóns colocados preto. Pilotaban o robot coma se estivesen a usar unicamente os seus pensamentos, unha proba máis da eficacia do sistema.
Os resultados positivos desta investigación levan ao seu fin o proxecto europeo TOBI (Ferramentas para a interacción cerebro-ordenador), que se iniciou en 2008. Converteranse pronto os robots nun feito cotián para as persoas que sofren dunha discapacidade? Demasiado pronto para dicilo, segundo o profesor Millán. "Para que isto suceda, as compañías de seguros terán que axudar a financiar estas tecnoloxías".
CADEIRAS DE RODAS
Ademais de robots, Millán e o seu equipo tamén desenvolveron outro tipo de neuropróteses, como unha cadeira de rodas cuxos usuarios poden manexar de forma fiable e segura durante longos períodos de tempo, tamén como resultado do sistema de control compartido, que reduce a carga de traballo cognitivo. As cadeiras de rodas atópanse actualmente na fase de avaliación, para asegurarse de que van funcionar nas condicións da vida diaria.
Ligazóns:
[1] https://voluntariadodixital.xunta.gal/sites/default/files/images/novas/306_GBCJ_robot.jpg
[2] https://voluntariadodixital.xunta.gal/javascript:history.back()