Unha luva robótica devolve a capacidade de agarrar a os discapacitados manuais

Uns enxeñeiros da Universidade de Harvard (EEUU) desenvolveron unha luva robótica que axuda ás persoas con mobilidade limitada nas mans a agarrar e recoller obxectos. O dispositivo podería beneficiar aos 6,8 millóns de persoas que se estima sofren de mobilidade limitada nas mans en Estados Unidos, sexa por mor dunha enfermidade dexenerativa, un derrame cerebral, ou pola idade avanzada do individuo.

De momento, probaron o dispositivo nove pacientes que sofren de esclerose lateral amiotrófica (ELS), distrofia muscular, lesións incompletas da columna vertebral, ou as complicacións asociadas a un derrame cerebral.

O obxectivo é restaurar a autonomía das persoas que perderon a capacidade de agarrar, di Conor Walsh, un profesor do Instituto Wyss para a Enxeñaría Biolóxica da Universidade de Harvard. O proxecto foi liderado por Panogiotis Polygerinos, un investigador do desenvolvemento de tecnoloxías do laboratorio do Instituto Wyss. Walsh cre que en tres anos ou menos a luva "adecuouse para o uso en contornas médicas".

Existen robots con exoesqueletos duros que poden servir de dispositivo asistencial en casos de mobilidade limitada, guiando aos pacientes por exercicios de rehabilitación. Pero unha suave luva robótica alíñase de forma máis flexible ás articulacións do paciente, achega un toque máis coidadoso cos tecidos brandos como a pel humana, e, posto que é moito máis lixeiro, podería servir nun futuro como unidade portátil, permitindo que os pacientes poidan realizar a rehabilitación na casa, non só en clínicas e hospitais.

A luva podería achegar aos pacientes "a destreza que necesitan para realizar actividades esenciais da vida cotiá", di Steve Kelly, o presidente e COO de Myomo, que desenvolve dispositivos asistenciais robóticos para brazos e mans, e que non participaba neste proxecto.

A luva prográmase mecanicamente para que execute unha soa tarefa, realizada cun movemento de flexión dos dedos xunto cun movemento de flexión e torsión do pulgar. Os dedos son esencialmente globos de silicona - unhas cousas de goma rosa - cun enxame de fibras amarelas por dentro. Cando se bombea auga presurizada desde unha riñoneira á luva, as fibras impiden que o globo se inche, e desta maneira a súa colocación programa ao dedo para que realice un movemento concreto. Por exemplo, hai menos fibras nos nudillos, o que obriga aos dedos que se dobren nese punto.

Polygerinos deixoume probar o dispositivo. A parte exterior da luva está feita por unha suave tea parecida ao neopreno, e os dedos están recubertos dunha serie de anillas transparentes de goma con aspecto de verme para aumentar a capacidade de agarre. Metín a man esquerda na luva, e el deu ao interruptor. O motor zumbaba como unha lixadora de banda, e sen axuda algunha pola miña banda, os meus dedos e pulgar dobráronse da forma propia dun movemento de agarre. A sensación era a de ter a man doutra persoa colocada debaixo da miña - a man de alguén máis forte que eu, que movía os meus dedos polo meu. A luva personalízase para a man de cada paciente para que se aliñe correctamente cos nudillos do paciente; esta luva quedábame un pouco folgada, pero aínda así era cómoda.

"É moi sinxelo, porque o único que has de facer é presurizarlo e sáeche este bonito movemento complexo", di Walsh. "A desvantaxe é que consta dun só movemento todo o intre".

Aínda que exista esa limitación, a capacidade de agarre é extremadamente crucial e moitos pacientes necesitan axuda para conseguilo, di o profesor de MIT Neville Hogan, que deseña robots para a rehabilitación de pacientes de derrame cerebral. "A maioría das afectacións neurolóxicas provocan debilidade muscular, o que leva a unha diminuída capacidade de agarre", comenta. Con todo, os músculos da man de pacientes de derrame cerebral con frecuencia están agarrotados por defecto, polo que Hogan di que a miúdo é a estes pacientes a quen máis lles custa abrir as mans. O equipo di que a luva actualmente non ten forza suficiente para abrir a man se están os músculos contraídos, pero esperan engadir esta funcionalidade no futuro.

Tamén queren facer o dispositivo máis lixeiro. A luva pesa 10 onzas (uns 28,4 gramos), e a riñonera que contén a pila, os mandos, os sensores, a bomba e a auga pesa ao redor de sete libras (uns 3 quilos), o que equivale dúas veces o peso dun MacBook Pro de 13 polgadas.

A luva opérase ou ben pulsando un interruptor ou por comando de voz. O próximo paso é deseñar unha luva que poida moverse coa detección dos sinais nerviosos dos músculos do propio paciente, para que os pacientes o poidan facer funcionar dunha maneira máis intuitiva. O deseño deste tipo de control é complicado. Mesmo distintos pacientes que padecen a mesma afectación mostran variacións individuais, e os pacientes teñen días bos e malos. "Así que un día úsalo, probas os teus electrodos - os sinais cáptanse perfectamente e podes operar a luva. Dous días despois téntalo outra vez, algo falla e non captas as mesmas sinais", di Polygerinos.

Kelly cre que o mecanismo de control será a clave. "Quen consiga o mellor control tería a mellor solución comercial", di. "Probablemente sexa razoable esperar que nun prazo dun cinco anos, máis ou menos, conseguísemos levar isto ás persoas discapacitadas", estima.

Ao preguntarlle polo mellor comentario dun paciente ao probar a luva, Polygerinos pon unha cara pensativa, e despois ilumínaselle o rostro. "Meu Deus meu, podo peliscar de novo!"