O terapeuta virtual achega a intelixencia artificial á psicoloxía

Até agora o concepto de psicólogo automatizado non foi tan democratizado coma por exemplo as típicas referencias aos robots industriais ou domésticos, aínda así o primeiro paso neste sentido pódese dicir que xa se deu. E como era de esperar, sempre que se trata de experimentos insólitos, DARPA, a coñecida axencia americana responsable do desenvolvemento de novas tecnoloxías para uso militar, tivo moito que ver con este proxecto.

O programa SimSensei iniciado pola USC Institute for Creative Technologies chamou a atención do centro de investigación avanzada da axencia por unha razón en especial: atopar unha solución terapéutica para axudar aos soldados que volvían da guerra. Con ese fin, Philippe Morency, profesor asistente de investigación na USC, axudou ao desenvolvemento dun programa capaz de ler as emocións humanas en tempo real e de ofrecer as respostas a través dunha animación similar á humana.

Así é como naceu Ellie, un terapeuta virtual deseñado ao redor dun sistema informático ao longo de tres fases. Na primeira etapa os investigadores analizaron en profundidade o comportamento dos humanos durante as súas conversacións. A partir de aí crearon un marco para simular unha sesión de terapia cara a cara coa axuda de "un humano detrás, presionando os botóns" e por último engadiron os sensores de movemento facial e os xestores de diálogo para que o sistema puidese ler e reaccionar ás emocións humanas.

Pero detrás da imaxe tranquila transmitida a través dunha pantalla, Ellie foi desenvolvida co fin de cumprir un obxectivo moi preciso: analizar con coidado os estados emocionais das persoas que ten diante. Para os investigadores non foi moi fácil facer que un robot asimile tantos patróns sobre o comportamento humano.

As persoas senten máis confianza diante dun computador

O equipo estivo traballando durante meses sobre os elementos de presentación de Ellie e a súa interacción cos pacientes así como sobre unha variedade de personalidades, xestos e tons. Ademais disto, o software foi potenciado coa presenza dunha cámara vídeo que rastrexa as expresións faciais da persoa sentada enfronte, un sensor de movemento Microsoft Kinect que detecta os xestos e un micrófono para gravar as inflexións e o ton de voz.

As probas realizáronse con máis de 500 persoas e por sorpresa dos seus creadores os resultados non estiveron tan mal. As persoas cuestionadas han demostrado mesmo interese en alargar a duración da sesión a media hora en lugar de 15 minutos iniciais.

Philippe Morency explica que o principal motivo era porque os entrevistados non sentían xulgados por ela: "Ellie é un entrevistador, pero ao mesmo tempo un computador. Ela non ten capacidade de xulgar directamente. Así que á xente encántalle falar con ela" son máis eles mesmos. Están realmente expresando e mostrando algo que polo xeral se alguén sabe que ten a un entrevistador ou xente á súa ao redor pensa: "Vou ter coidado. Pero con Ellie, son máis eles mesmos".

De acordo aos investigadores, o experimento do terapeuta virtual non ten que ser visto como un sinal de alarma para os profesionais do sector de que os seus postos algún día correrán perigo diante da posibilidade de ser substituídos por robots expertos na psicoloxía humana. Ao contrario, indican estes, o sistema de detección e análise de Ellie podería mesmo complementar o traballo dos terapeutas achegándolles datos moi importantes.

Está claro que chegar a este punto será unha cuestión de tempo, pero detrás da confianza que tentan transmitir os creadores de Ellie advírtese, de forma indirecta, que a dirección na que nos diriximos obrigaranos a afacernos a este tipo de cambios. Nun caso así, á beira dos que apoian este tipo de prácticas levantarase unha gran parte de usuarios non dispostos a confiar os seus datos confidenciais aos sistemas de información automatizados sen saber onde chegan e con que fins se empregan.