Implantes incribles grazas á tecnoloxía de impresión 3D

Hai uns días, publicábase a noticia do primeiro implante de columna vertebral da historia, fito posible unicamente grazas a incrible versatilidade da tecnoloxía de impresión en 3D. O implante, destinado a un neno de 12 anos con cancro na espiña dorsal, construíuse integramente con filamento de titanio e evitou unha nova cirurxía ao carecer de elementos como parafusos e similares.

Pero, que outros retos en materia de implantes abordáronse ao longo do mundo grazas ao boom da tecnoloxía de impresión 3D? Fagamos un repaso:

Maxilar inferior

Hai un ano, un equipo de investigadores belgas creou o primeiro implante dun maxilar inferior impreso en 3D (de novo, o material usado foi o titanio). Unha muller de 83 anos de idade coa mandíbula totalmente destruída por unha infección (osteomielitis) puido volver falar e comer poucas horas despois da intervención. Ata ese momento, os devanditos implantes fabricábanse a partir dun molde e supoñía deixar aos pacientes hospitalizados durante meses. O uso do titanio, con todo, anula calquera problema de incompatibilidade.

Cranio

Un pouco máis ao norte, nos Países Baixos, outro grupo de médicos conseguiron en marzo de 2014 salvar a vida dunha muller substituíndo a maior parte do seu cranio por un implante de plástico impreso en 3D pola empresa australiana Anatomics. A muller, de 22 anos, empezara sufrindo dores de cabeza por mor dun engrosamiento do cranio que rapidamente afectou á súa visión e a súa coordinación motora, ameazando con degradar o resto de funcións cerebrais. Tres meses despois da cirurxía, a paciente volveu a traballar e non quedan apenas rastros de sufrir algún tipo de cirurxía, o cal sería imposible coas antigas técnicas (retirada de porcións de óso sen recubrimiento, ou utilización de implantes creados a man cunha clase especial de cemento, na mesma sala de operacións).

Cadeira

Pouco despois, en maio, médicos e científicos da Universidade de Southampton completaban a instalación de primeiro implante de cadeira, impreso en titanio e deseñado usando unha tomografía computerizada do paciente e deseño CAD. Entre o implante e a pelvis inseriuse un enxerto de células nai extraídas da medula co obxectivo de fomentar a rexeneración ósea en torno ao titanio.