Pacientes con parálises poderán manexar tablets coa mente

O primeiro gran avance no campo das interfaces home-máquina tivo lugar hai aproximadamente dúas décadas, despois de que un esforzo para axudar a persoas paralíticas se traducise na creación de sistemas de 'eye tracking' que permiten ao usuario usar o movemento dos seus ollos como forma de controlar o cursor do rato na pantalla do computador, ou usar o tempo que permanece enfocando á vista como indicación para 'facer click'.

Con todo, esta tecnoloxía de seguimento ocular segue sendo imprecisa' e esgotadora para a maioría dos seus usuarios. Ademais, o alto nivel de personalización requirida encarécea notablemente, limitando o acceso á mesma en función da renda.

Por iso un grupo de investigadores da Universidade de Stanford, liderados polo Dr. Paul Nuyujukian, médico e neuroenxeñeiro, decidiu apostar polas próteses neuronais, e esta semana explicaron os avances logrados na conferencia anual da Sociedade de Neurociencia que tivo lugar en Chicago.

Ditas próteses permiten ao paciente eliminar a un intermediario do proceso de interacción coa máquina: basta cun chip do tamaño dunha aspirina implantado no cerebro para que os sinais neuronais relacionadas coa súa intención de movemento se emitan a través do mesmo e sexan decodificadas en tempo real polo dispositivo que desexa usar.

Un dos pacientes que participa no experimento é unha muller de 50 anos con esclerose lateral amiotrófica que lle causou parálise parcial de pescozo para abaixo (e séguelle danando progresivamente as neuronas motoras). Como ela, millóns de persoas en todo o mundo sofren parálise severa, sexa pola súa mesma enfermidade, sexa por aploplexía.

A ela coñecémola polo nome de T6, e a súa calidade de vida mellorou notablemente desde que aprendeu en 2014 a controlar unha tablet Nexus 9 grazas ás súas ondas cerebrais, a pesar da súa incapacidade até fai nada para interactuar fisicamente co mundo exterior. Necesitou para iso una matriz de 100 eléctrodos no lado esquerdo da súa cabeza (sobre a zona do cerebro responsable do movemento). Agora, segundo Nuyujukian, 'a tablet basicamente recoñece a prótese como un rato bluetooth inalámbrico'.

Demostraron que o dispositivo pode funcionar dous anos sen experimentar ningún problema de hardware ou software, pero aínda queren mellorar o deseño do dispositivo implantado para alargar máis a súa vida útil. Unha vez logrado isto (e desenvolvido a forma de implementar accións como o 'multitouch' ou o 'click e arrastrar'), esperan poder lanzar ao mercado esta interfaz cerebro-computadora en dous anos.